Sneeuwklassen

Dag 1:

Donderdag 17 februari 2022

Wat waren het spannende weken… sneeuwklassen of geen sneeuwklassen? Welke maatregelen gelden er? En welke maatregelen in Oostenrijk? Moeten we testen of niet? Zo ja, welke test? Het was zoeken, afwegen, overleggen, beslissen, communiceren, opnieuw overleggen, nieuwe beslissingen nemen, terug communiceren,… en dit alles met de nodige stress en onzekerheid! Maar hé, we zijn vertrokken… we kunnen met onze Huveneertjes richting Oostenrijk. Verdiend na die twee jaar van quarantaines en beperkingen! De stress  van de afgelopen weken was dus snel vergeten.

Donderdagmorgen was het drukker dan anders aan de kerk van Wintam en de parking van de Spar in Hingene… 36 kinderen verzamelden zich, gepakt en gezakt! De ene vol goesting, de andere eerder gespannen en een beetje afwachtend! Ook onze kookouders stonden klaar in Wintam om ons te vergezellen, de eerste kennismaking was hartelijk. De bus werd snel ingeladen, plaatsen werden ingenomen onder begeleiding van onze buschauffeur. Nog eens zwaaien naar mama’s en papa’s en weg zijn wij!

De busrit verloopt rustig…. Ons even installeren, luisteren naar de afspraken van de buschauffeurs en spelletjes spelen of babbelen. Na een uurtje is het tijd voor onze eerste film van de dag: Zootropolis, over een konijn die een vermist dier gaat opsporen. Na de film maken we een eerste tussenstop. Tijd om een frisse neus te nemen en dat mag je heel letterlijk nemen, want de wind blaast ons bijna omver.  Voor onze Huveneertjes was het even wennen aan het Duitse wegsanitair. Doorspoelen door te zwaaien, de wc-bril die rond draait en “Hé, juf, er komt warm water uit de kraan!” Tja, voor 70 cent mag het al eens wat meer zijn!

Terug in de bus is het tijd voor onze tweede film.. we vliegen ‘Up’ met huis  en al de lucht in! Het is rustig in de bus. De film wordt gesmaakt. Er zijn ook enkele Huveneertjes die hun oogjes al even sluiten en een dutje doen, soms in de vreemdste of schattigste posities.  

Rond half één is het opnieuw tijd om de benen te strekken, blazen te legen en bokes of ander lekkers te nuttigen. Er staat nog veel wind, de zon schijnt en in de verte verschijnt er een regenboog. De middagpauze houden we kort. Een half uurtje is genoeg! Terug de bus op.

We wachten nog even met film drie…  het eten eerst wat laten zakken. Eén van de kookouders bezorgt de chauffeur een stickje met muziek! Oude, Vlaamse klassiekers in een nieuw kleedje oftewel ‘Like me’ vergezelt ons voor een tijdje. Af en toe wordt er even meegezongen, sommigen babbelen wat of spelen een spelletje, anderen sluiten dan weer even de ogen. Ook de blauwe brug over de Rijn wordt gefilmd (jaarlijkse traditie). Na een uurtje toch terug tijd voor een goed filmpje! Juf Marijke haalt haar DVD-verzameling boven en Jumanji wordt gekozen…de regen onderweg wordt niet opgemerkt en het blijft rustig in de bus.  

Onze laatste stop op Duitse bodem is wederom kort en krachtig: frisse neus, sanitaire stop en diegenen die willen kunnen hun bonnetjes van de toiletten gebruiken voor een kleine versnapering. Hup, terug de bus op en nog 200 km te gaan. De grote vriendelijke reus neemt ons mee de bergen van Oostenrijk in. De kleine plekjes sneeuw langs de kant van de weg worden opgemerkt door de leerlingen en er volgen al enkele vreugdekreten… wat gaat dat zijn als ze weldra een hoop sneeuw zien! Voor ons doemen de Alpen op, al zijn ze nog deels gehuld in mist en valt de duisternis! Het echte, volledige uitzicht zal dus pas voor morgenvroeg zijn, als de gordijntjes van de kamers open gaan! We veronderstellen dat de ‘Ooooo’s’ en de ‘Aaaaa’s’ zullen te horen zijn tot in Bornem! De buschauffeur geeft ons regelmatig een update en verwittigt ons ook als we de Oostenrijkse grens overrijden…er wordt afgeteld en dan roepen de leerlingen : ‘Jeueueueueuj’ gevolgd door applaus! We zijn er bijna! Nog 40 km tot aan ons verblijf.

Na een korte stop op den bureau van Jeka, rijden we door naar Bach. Koffers uitladen, even plaats nemen aan de tafel en dan volgt de kamerverdeling. Altijd even spannend, maar iedereen is weer tevreden. De valiezen worden naar boven gedragen, gesleept, gesleurd, getrokken,… bedden worden opgemaakt, kamers worden ingericht. Daarna eten we soep met een boke…. Nog even enkele afspraken maken en dan huppelen onze Huveneertjes naar boven… we maken ons klaar voor ons eerste nachtje in Bach! De eerste opmerkingen zijn positief: lekkere soep, leuke kamers, kei tof huisje. We stoppen iedereen in hun bedje. Het verloopt goed die eerste avond. De leerkrachten steken de koppen nog even bij elkaar om de laatste afspraken te maken en ook dan kruipen wij in ons bedje… Morgen zijn we er weer!

Vrijdag 18 februari 2022

Onze Huveneertjes hadden precies een goede nacht achter de rug, want deze ochtend was het voor iedereen “Rise and shine”! Plezant om zo’n goedgehumeurde kinderen te gaan wakker maken (hoewel wakker maken al niet echt meer aan de orde was) want de meesten waren al duchtig met elkaar aan het babbelen toen de juffen de slaapkamers binnenkwamen. Dat zal de komende dagen nog wel veranderen denken we. De ervaring leert ons dat het goedgevulde programma er meestal voor zorgt dat die “vroege vogels” plots ook wat langer in hun bedje willen blijven liggen.

Na een lekker ontbijt was het tijd om skilaarzen aan te passen en latten af te stellen, … zodat we deze middag met passende equipment richting skipiste kunnen vertrekken.

De medewerkers van JEKA kwamen hiervoor langs ons huis zodat de Huveneertjes één voor één geholpen konden worden. Ondertussen gebruikte wie nog niet aan de beurt was de tijd om de eerste herinneringen vast te leggen in hun dagboekje. Nu zit alles nog vers in ’t kopke, maar niks zo leuk als later nog eens te bladeren in dat boekje en terug te denken aan die superleuke sneeuwklassen! Onze Huveneertjes namen dit taakje heel serieus en wilden alles (temperatuur, stopplaatsen van de bus, …) van naadje tot draadje weten om het dan te vereeuwigen in hun boekje.

Daarna tekenden ze “skicartoons” om ons huisje al wat aan te kleden en nog meer tot iets “van ons” te maken. Iedereen bleek plots een geboren cartoonist zodat we nu bijna niet meer naar buiten kunnen kijken want de hele ruit van onze gemeenschappelijke ruimte/eetzaal kleeft vol met hun kunstwerken. Verder speelden ze gezellig spelletjes met elkaar en bouwden kaartenhuisjes tot het aan hen was om zich “een passend schoentje” te laten aanmeten.

Intussen bereikten ons vanuit België steeds meer alarmerende berichten over de storm die ons landje teisterde. We hoorden met stijgende verbazing dingen als “alle scholen sluiten voor de veiligheid om 12:00 uur hun deuren, iedereen wordt gevraagd binnen te blijven, het haantje van de kerktoren in Puurs is eraf gewaaid, daken laten los, …

Onze verbazing kon niet groter zijn omdat het hier in tegenstelling tot gisteren een zonnige, warme dag was! Tegen kwart voor elf hadden de meeste Huveneertjes het passende ski-materiaal en lokte het zonnetje ons naar buiten. Onze kinderen gingen in zeven haasten hun skibroek aantrekken en doken “letterlijk” de sneeuw in, in de achtertuin van ons huisje. Er volgde een heus sneeuwballengevecht en de nodige opgewonden kreten schalden dan ook door de lucht. Het anders zo rustige Bach werd ineens wakker geschud en wist meteen dat de eerste sneeuwklasgroep sinds lang het JEKA-huis weer bewoonde!

Veel tijd hadden we echter niet, want onze kookouders hadden voor ons tegen half twaalf al een lekkere soep met broodjes erbij op tafel getoverd zodat we tegen één uur met gevulde buikjes en hernieuwde energie naar onze eerste ski-les konden vertrekken. De bus kwam ons halen en bracht ons naar Holzgau waar 4 monitoren ons al stonden op te wachten.

Met een simpel testje werd eventjes gekeken hoe groot de skivaardigheden van onze Huveneertjes al zijn op dit moment. De monitoren verdeelden met hun kundige oog onze kinderen in 4 groepen. De reeds gevorderden vertrokken meteen gezwind richting ankerlift terwijl de anderen eerst leerden hoe ze moesten remmen door met  hun ski’s een V-tje te vormen, iets wat toch wel een nuttige vaardigheid is voor je enigszins de piste op kan!

Het zonnetje scheen dat het een lieve lust was en onze Huveneertjes zwoegden en zweetten, maar leerden ook snel bij en ook de kinderen die voordien nog nooit geskied hadden kwamen al snel met veel vertrouwen de (natuurlijk  nog niet zo steile) helling af.

Meteen werd ook het taalgevoel van onze kinderen wat aangescherpt, want 3 van de 4 monitoren geven hun les in het Duits. De vierde groep heeft het misschien net iets gemakkelijker, want zij hebben een Nederlandse monitor, maar ook de anderen schenen al snel door te hebben wat de monitor van hen wilde, ook al drukten ze zich uit in het Duits!

Na twee uur hard werken en toch ook wel genieten van het zonneke, de prachtige omgeving en het spannende van iets nieuws te leren, keerden we moe maar voldaan terug met de bus naar ons huisje waar er lekkere warme chocomelk met een koek voor ons klaarstond!

Daarna profiteerden we van de laatste zonnestraaltjes van deze al zeer fijne dag om opnieuw naar buiten te trekken met z’n allen. We namen sleeën en grote plastiek zakken mee en wandelden enkele straatjes verder. Daar ligt er namelijk een fijne helling waar het zalig is om vanaf te glijden, te duiken, te rollen, te tuimelen,…

Het was zoals steeds dolle pret en hilariteit ten top!  Met kletsnatte ski-broeken en handschoenen maar een grote glimlach op hun gezicht, kortom helemaal zoals het hoort, keerden we terug. We wisselden de natte kleren voor droge en hingen alles zorgvuldig te drogen in huis Nele dat naast ons huis ligt. Ja ja, we zijn verwend, we hebben niet één maar twee huizen die we mogen gebruiken!!!

Onze kookouders hebben precies nog gekookt voor een grote groep kinderen, want ze schijnen goed te weten wat zij lekker vinden. Vanavond stond er spinaziepuree met cordon bleu op het menu. En of het gesmaakt werd!!! De snel slinkende patatjes op hun bord en de grote rij kinderen die terug kwamen aanschuiven voor een extra portie zei genoeg.

Na het avondeten was het tijd om lekker onder de douche te kruipen ,om daarna in pyjama weer beneden te verschijnen voor de spannende Drie Wijzen – quiz die juf Nicole traditiegetrouw elk jaar voor de kinderen in elkaar steekt. En spannend was het ook deze keer weer. Nadat de kennis van de kinderen danig op de proef werd gesteld in negen uitdagende rondes eindigde de stand bijna met een ex aequo. De winnende groep scoorde net één puntje meer en werd hiervoor beloond met een daverend applaus en een doos snoepjes die ze meteen heel grootmoedig met de rest van de groep deelden, wat hen opnieuw een applaus opleverde.

Na de quiz was het echt tijd om in onze bedjes te duiken want morgen …

Nee, dat vertellen we dan wel weer!

Dag 3: zaterdag 19 februari

Zeven uur. Alles is rustig. De kinderen is nog een half uurtje slaap gegund. Om half acht worden ze door juf Hilde en juf Marijke met zachte hand wakker geschud. Zoals gisteren voorspeld, vertoeven er deze morgen nog veel in dromenland.

De eerste zonnestralen priemen door het wolkendek. Gisteren zou het volgens de plaatselijke weerdeskundigen kunnen regenen. Geen druppel gezien. Vandaag zou het kunnen sneeuwen zeggen ze. Het zou kunnen … zo heb je altijd gelijk. Moet ik onthouden.

Na het ontbijt wordt in de boekjes gewerkt. Ook moeten ze hun bestelling plaatsen om aan kaartjes en postzegels te geraken. Dit betekent niet dat jullie maandag al in de brievenbus moeten gaan kijken of er al nieuws is van jullie kind. We weten uit ervaring dat er een aantal hun brief of kaartje zo laat afgeeft dat ze het eigenlijk beter in hun valies steken. Op die manier bereikt het de geadresseerden rapper dan via de post. Dat ze mij dan niet geloven dat is ook al jaren zo. Ik weet dat ik gelijk heb (die van ’t onderwijs hebben altijd gelijk zegt mijn echtgenoot) maar ik laat ze hun goesting doen.

Straks gaan we skiën van 10 tot 12. Gisteren waren we wat laat. Vroeger vertrekken is geen optie, daarom hebben we in samenspraak met de buschauffeur een nieuwe strategie uitgedacht. We gaan vertrekken met onze skischoenen al aan. Hij gaat ons droppen aan de skipiste in de plaats van op een pleintje in de buurt. Om terug te keren gaat hij daar dan wachten op het telefoontje van juf Hilde en ons terug aan de skipiste oppikken. Dat zal ons heel wat tijd (en gesleur met schoenen) besparen.  

De monitoren kennen mij daar al op de skipiste (allee ene toch). De monitor van de gevorderden vroeg mij om de groep voor te gaan op de sleeplift. Ik dacht, hoe weet die nu dat ik bij deze kinderen hoor. Later heb ik gemerkt dat ik vergeten was om mijn fluovest uit te doen. Dus op mijn rug stond in koeien van letters wie ik ben. Ik stond in poleposition aan de start van de sleeplift om de groep helemaal boven aangekomen de weg te wijzen. Ik was daar nog nooit geweest dus ik vraag aan die monitor vijf seconden voor ik mij door die sleeplift laat meesleuren ” links of rechts afstappen”? Hij keek naar mij en dacht waarschijnlijk ????? Bleken we daarboven alleen links te kunnen afstappen want naar rechts kun je alleen maar in een bos de bomen gaan tellen en rotsblokken stapelen. Ja se.

De skimonitoren van Holzgau zijn top. Onze gevorderden gaan probleemloos helemaal tot de top van de piste (ze weten waar ze moeten afstappen) en kunnen kiezen tussen een blauwe en een rode piste.  Onze beginnelingen hebben vandaag voor de eerste keer gebruik gemaakt van deze sleeplift en stapten aan een ‘tussenstation’ af. Ze kunnen allemaal skiën. Bart Swings heeft vandaag goud behaald maar zij vandaag ook en we zijn maar juist gestart.

Na het middageten moesten we ons reppen om met de postbus naar de basis van de kabelbaan van de Jöchelspitze te rijden. Onze Huveneerkes mochten plaatsnemen in de cabines die ons naar de 2226 meter hoge Spitze van de Jöchel brachten. Ze mochten daar volop van het uitzicht genieten en genoten nog meer van het rollebollen in de sneeuw. Een drankje werd genuttigd en daarna ging het weer dalwaarts om te eindigen op het beginpunt van de kabelbaan. Geen busrit terug naar ons verblijf maar wel een fikse wandeltocht.  

Deze avond zijn we gaan rodelen. Wat rodelen inhoudt, heb ik nog al wel eens proberen uitleggen en ga het nog maar eens doen.

Stevige schoenen (stalen tip toegelaten). Een waterafstotende skibroek. Een aerodynamische helm. Warme jas. Handschoenen of wanten. Dat is de vereiste uitrusting om te gaan rodelen. Wat moet je weten. Je zit met twee op één slee. Elke beweging die je maakt heeft effect op de richting en de snelheid van de slee. Diegene die vooraan zit houdt de baan in het oog (op zijn minst met één oog). De tweede houdt de eerste vast ter hoogte van de lenden (geen armen rond de nek slaan noch het open oog bedekken). De tweede mag al dan niet mee remmen en sturen.

Sturen: druk de rechter voet in de sneeuw en gij zult naar rechts gaan (en omgekeerd). Als je dit iets te lang laat duren zal je achteruit verder sleeën. Indien dit zich voordoet moet de tweede (die nu dus eerst zit) zijn/haar hoofd 45° draaien en het linker oog (bij draai van het hoofd naar links) open doen. De eerste mag nu zijn/haar ogen sluiten en het beste hopen.

Remmen: druk beide voeten in de sneeuw en gij zult afremmen. Plant tegelijkertijd vier hielen met volle kracht in de  sneeuw en gij zult gelanceerd worden in een hoek van 45°, schuin voorwaarts. Laat de slee dan maar los en laat de zwaartekracht haar werk doen.

Dat is rodelen. Ik gun het ze graag maar ben blij als ze allemaal heelhuids terug de bus opstappen.

Wegens te weinig sneeuw op de baan werden we niet zoals andere jaren, per twee zittend op een slee, door een tractor naar boven getrokken maar was het te doen op de skipiste. Daar waar je op dat weggetje nog wat snelheidsremmende bochten hebt was het nu steil naar beneden. Gelukkig hebben we kinderen die, als we roepen “remmen, freinen, vertragen, stop nu, …” ons zo goed als direct gehoorzamen. Buiten één schram op de enkel en een hek dat niet volledig recht meer staat is alles goed verlopen.

Onze Huveneerkes hebben genoten en daar is het ons toch om te doen.

A ja, vandaag geen sneeuw gezien.

Morgen zou het kunnen sneeuwen.