Verslag dag 5 en 6

Dag 6 – 6 februari 

Een vervelend schril geluid haalt me uit mijn slaap.  Op de tast maak ik daar een einde aan. Het is kwart voor zeven in huis Waldrast (ook erbuiten natuurlijk). Het is verdacht stil op beide verdiepingen.  Er is zelfs geen trafiek in de gang.  Dat is anders geweest.  Door de tuimelbeweging naar rechts maak ik contact met de vaste grond.  Die rol is nodig om niet met het hoofd tegen het bovenste bed te bonken. Een rol over linkerschouder zou belachelijk zijn, want dan steek ik gegarandeerd in de douche. Gelukkig is er een schutsel geplaatst.  Ook mijn kamergenoot is zich bewust van de opgaande zon. Om wat meer lichtinval te krijgen, schuift meester Robert de gordijnen open.  Weer hebben we dat prachtpanorama: een dik pak sneeuw (ongeveer 1 m) op een plat dak, om dan op te kijken tegen een bergwand.  Van een vergezicht kunnen wij niet genieten, dat voorrecht is aan andere groepsleden verleend.  Maar we klagen niet hoor.  Meester Robert breekt de stilte met het zoemend geluid van zijn scheerapparaat.  Zijn baard moet eraf, die in de keel blijft staan. Waar is de tijd dat muziek ons wekte?  Meester Robert investeerde in een nieuwe klokradio, maar dat ding vindt niet één zender.  Ondertussen kan ik tot mezelf komen onder de sproeikop.  Daarna krijgen we de wissel en staat onze kamer paraat om half acht.  De werkdag begint.  We wensen de kindjes ‘goedemorgen’.  Wakkere kinderen treffen we haast niet aan.  We verwachten niet echt een begroeting van hun kant, want ze worden overrompeld in hun schoonheidsslaapje. Nog geen vijf minuten later zwelt de verkeersdrukte aan.  Zwaar verkeer als je het mij vraagt.  Onze kamerdeur springt spontaan uit het slot.  Dat heeft ook iets te maken met de toestand waarin die deur zich bevindt natuurlijk.  Ook juf Hilde waagt zich in de chaos en baant zich een weg naar de refter.

Die refter is klaar om onze kroost te ontvangen.  Vlaggetjes, ballonnen, slingers kleden de refter aan.  En wij zullen het weten.  Vooral die ballonnetjes hebben ons vorige avond kopzorgen bezorgd.  Nu begrijpen we waarom we zakjes lucht meegekregen hebben in het pakket van de school.  We hebben er nood aan gehad.  Ons team is compleet, of… toch niet!  Ons humeur slaat om.  Leen heeft ons team verlaten om een begrijpelijke reden.  Onze kookouders betrekken de woning over de straat ‘La Montenara’.  Daar is zopas kookmoeder Josée van de trap gevallen.  Leen is dus als eerste verpleegkundige ter plaatse.  Ook Jef, echtgenoot van Josée is er bij.  De rest van ons team schiet uit de startblokken.  We ondersteunen het driekoppige keukenteam.  Zij zijn ons daarvoor dankbaar.  Vandaag wordt het boterhammenworst en vooral… een halve reep chocolade.  En al zeg ik het zelf, we zijn overal inzetbaar!  We volbrengen onze nieuwe taak met grote onderscheiding. De deuren van de refter zwaaien open en de kindjes mogen erin, behalve Lore.  We lichten onze kindjes in over wat gebeurde een uurtje geleden.  Zij voelen mee met Josée, hun ‘moedertje of omaatje’.  We schakelen over op de orde van de dag.  Lore is jarig en we zingen ons te pletter… voor haar.  Ze wordt overstelpt met geschenken.  De totale groep kijkt mee hoe ze geopend worden.  Een tijdrovende bedoening.  Terwijl we ontbijten arriveert de ambulance over de deur.  Kinderhoofdjes wringen zich tussen elkaar aan de ramen.  Het wordt zelfs spectaculair als de gele reddingshelikopter al de sneeuw achter het pension Montenara doet opwaaien.  Dokters en piloot wandelen af en aan.  Het lijkt stilaan een film, alleen… maakt het ons hier ongeruster.  Josée wordt geëvacueerd.  Leen voegt zich bij ons en kan getuigen dat Josée niet met zichzelf bezig was.  Ze vond het zo jammer dat ze onze kindjes geen eten meer kon geven.  Het is zo’n schatje, vertellen ook de kinderen.  Jef is de rust zelve, maar staat hier nu wat verward bij ons.  Straks zal hij met JEKA naar Reutte gebracht worden, terug bij zijn Josée.  We wensen hen het beste toe.  Wat het gesprek van de dag zal zijn?  Tja!!!

Onze kampioenen kruipen weer in hun skikledij en in een mum van tijd staan alle deelnemers in twee rijen in de gang en deels buiten.  Onze chauffeur parkeert zijn zaakje voor de deur en de skischoenen verdwijnen in de bagageruimte.  We laten ons weer naar Elbigenalp brengen.  Terwijl de kinderen hun schoenen aantrekken, trekt de helft van ons team naar de blauwe container om de latten en stokken door te geven en buiten klaar te leggen.  De overige teamleden begeleiden onze skiërs.  In recordtempo staan allen klaar om hun monitor op te wachten.  Het weer is prachtig, muziek weerklinkt en er heerst een gezellige drukte.  Monitoren delen de skipassen uit en iets later hangen alle groepen aan de liften.  Ook bij enkele Huveneertjes heerst het besef dat het de voorlaatste les is.  Zij maken er het beste van.  Er wordt gevallen, er wordt getwijfeld, er wordt gelachen en er wordt gebibberd.  Maar vorderingen zijn er zeker.  Iedereen houdt vol.  Super!  Ons team is bezaaid over alle hoeken van de piste.  Het lijkt wel alsof de spirit zoek is, maar niets is minder waar.  Elk teamlid is  wel ergens  betrokken bij een skigebeuren.  Onze fotograaf ligt op de rug in de sneeuw aan de lift om professionele plaatjes te schieten.  Jongens toch, die Oostenrijkers geloven hier hun ogen niet, wat een energie en verbeeldingskracht die heeft!  Meester Robert heeft zijn zaakje (rugzak) in de sneeuw geploft om een Huveneerke terug aan de kabel te hangen en een duwtje in de rug te geven. Er wordt ook nog gefilmd,… Rond elven is er teambuilding op het terras aan de skihut.  De zon geeft immers kracht en het is er genieten.  We stellen ons strategisch op om heel de piste in het vizier te krijgen.  Zo spotten we onze kampioenen op de hellingen voor ons.  Zelfs als we een Huveneerke met molallures betrappen, zijn we niet bang.  Die staat straks wel terug op zijn of haar pootjes.  Oostenrijkers of Duitsers mengen zich ook onder de skiërs uit Sint-Gilles-Waas en Wintam-Hingene.  Twee uren zijn zo voorbij.  Geen klachten, geen tranen, geen ongelukken.  Toppie!  Dit zijn sneeuwklassen op zijn best.  De skigroepen presenteren zich op één rij voor de hut en onder leiding van de monitoren echoën de Schi Heil.  Voor sommigen is de strijd gestreden, voor anderen is het speelkwartier voorbij.  Maar geluk straalt af van 49 gezichtjes, al dan niet achter zonnebril of skibril.   Ons team ontvangt het skimateriaal met open armen en al snel kunnen we het magazijn sluiten met 100% succes.  De groep komt in beweging.  Juf Hilde is opgezadeld met diploma’s.  Die vullen we vanavond al in.  ’t Zal weer wat later kunnen worden voor ons.  We zitten in de bus en Jef geeft zijn autocar de sporen.  Teamlid Robert trekt aan de noodrem.  Hij heeft een blik naar buiten geworpen.  Een rose handschoen werd bijna overreden.  Dat moet van één van onze kapoenen zijn.  Zij wordt gered.  We kunnen.  Verbijstering alom wanneer Jef voorbij ons heem rijdt.  Weten de kindjes veel dat Jef iets verder gemakkelijk kan draaien!  We stappen af en lossen de bus.  We gaan aan tafel, want we moeten straks snel weer vertrekken.  Van platte rust helemaal geen sprake!

Meester Robert helpt André de soep versassen naar de refter.  Het  is tomatensoep met balletjes en die soep lijkt verdacht veel op de saus van de hoofdschotel gisteren.  Onderbemand maar gedreven serveren Myriam en Irène fish sticks met spinaziestoemp.  Alleen hun systeem faalt, vinden wij al van bij het begin.  Het is tijdrovend als alle kinderen moeten aanschuiven met hun bord.  En wij moeten een bus weten te kapen en wel op tijd.  We vragen beleefd maar uitdrukkelijk om geen dessert meer te serveren.  Het is bijna schrokken.  Wel komt André tijdens de maaltijd met het nieuws dat Josée een lichte hersenschudding opgelopen heeft, maar niet onmiddellijk moet geopereerd worden aan de schouder.  Donderdagvoormiddag zou ze al onder ons kunnen zijn.  Een applaus verschijnt spontaan.

We zetten wat druk op de ketel, bij temperaturen iets boven het vriespunt niet zo eenvoudig.  Maar we moeten de bus nemen in het dorp op zo’n 10 minuutjes wandelen.  De skikleren houden we aan.   In lichte draf wandelen we het dorpsplein en de reuze sneeuwpop voorbij.  De bus is er en dat 10 minuten te vroeg?  Hier kunnen ze bij De Lijn een puntje aan zuigen.  De bus is vol met onze groep alleen.  We scheuren richting Bach.  Het is een jonge chauffeur.  Hij weet de gas goed staan.  Het bochtenwerk bergop richting Jöchelspitze neemt hij met gemak en met licht grimas op het gelaat.  Onze kindjes die zich vasthouden aan beugels of ijzeren buizen rammelen van hier naar daar.  De maaginhoud ongetwijfeld ook!  Gelukkig halen we de eindmeet droog.

Meester Robert meldt ons aan en elk kind krijgt een ticket.  We ploffen in de zetels en met de zetellift bereiken we 1800 m.  We vertrokken op 1200 m.  Onze cel visuele effecten zorgen voor bewijsmateriaal.  Daar bengel je dan boven de skipiste.  Onze kapoenen doorbreken de stilte.  De temperatuur is ok, maar boven waait een koud windje.  Wat een panorama!  Interessant wordt het pas als we iets te drinken aanbieden.  Rond halfvier kiezen we het hazenpad of beter voor de lift.  Beneden wachten Pieter en Magda ons op.  Ze sluiten aan en we dalen af richting Bach kerk.  Onderweg passeren we een boerderij waar twee varkentjes buiten spelen.  De cel fotografie is weer druk in de weer.  In het dorp maken we nog een kleine rondgang om dan met de plaatselijke busmaatschappij terug te keren naar Waldrast.

We schuiven de beentjes onder tafel.  Hesp en kaas zijn de hoofdingrediënten.  Het dessert van deze middag, gemengd fruit, vult de rest wat aan.  Veel variatie zien we dit jaar niet echt.  Lore zorgt met haar traktatie voor een leuke afsluiter.

Om acht uur opent casino ‘Waldrast’ de deuren.  Je daagt iemand uit en tracht geld bij te verdienen.  Rond tien uur sluiten we het zaakje en wensen de kindjes welterusten.  Weer een dag voorbij!  En wat voor een!  Het is vrij snel stil in het huis.  Wij bekijken foto’s en filmfragmenten, zorgen voor een verslag,…

Die varkentjes onderweg hadden een lange snuit, maar gelukkig is ons verhaal nog niet uit!

Dag 5 – 5 februari

Biep, biep, biep… de wekkerradio laat ons weten dat het tijd is om op te staan. Met één oog kijk ik naar de klok : 6.45 uur. Even denken welke dag het is…, juist maandag. Vandaag begint er een nieuwe werkweek. Maar als je op sneeuwklassen bent, vervaagt het besef van tijd. Alle dagen lijken hier op elkaar. Het enige verschil met gisteren is dat onze 49 huveneerkes vandaag terug opstaan om 7.30 uur. Op dit uur is het nog heel stil op de kamers, de vermoeidheid begint zo stilaan zijn tol te eisen. Maar hierover gaan we niet zeuren.

Op het menu staan vanmorgen heerlijke wentelteefjes met kristalsuiker. Enkelen onder ons hadden ook op kinnekessuiker gehoopt. Helaas… De kinderen laten het zich smaken. Deze voormiddag blijven we tot ongeveer half elf in de eetzaal werken in het sneeuwklassenboekje: dagboek invullen, taal en wereldoriëntatie. We zijn blij verrast hen allen zo rustig te zien werken. Jongens gaan beurtelings de douches in. Maar het ochtendzonnetje nodigt ons uit om ook naar buiten te trekken. Warme jas en stapschoenen worden aangetrokken en we stappen met z’n allen richting Lech. Op de brug over de Lech geeft meester Guy een deskundige uitleg over alles wat met rivieren in de bergen te maken heeft. Daarna volgen we het pad dat terug naar het dorp loopt. Tegen het middaguur bereiken we ons heem.

Ons middagmaal bestaat uit soep, penne met balletjes in tomatensaus en als dessert een potje yoghurt. Dit valt duidelijk in de smaak bij onze kinderen. Er wordt meermaals aangeschoven voor een tweede bordje. De kookouders zijn in hun nopjes. Veel tijd om te rusten is er niet. De bus die ons  naar de skipiste brengt, staat om half twee voor onze deur. Een kwartiertje later worden de ski’s en schoenen aangetrokken. Aan de skilift staan de monitoren hen op te wachten. De derde skiles kan beginnen. Iedereen begint er vol goede moed aan. Op deze twee uren skiën zien we hen weer grote vorderingen maken. Een tweede skigroep waagt zich vandaag ook op de ankerlift. De monitor doet nog eens duidelijk voor hoe deze moet gebruikt worden. Sommigen schuiven met knikkende knieën aan en kijken bezorgd naar het punt waar ze dienen aan te komen. De monitor stapt als eerste op en halfweg de lift stapt hij af. De kinderen volgen. Vandaar wordt de afdaling zeer voorzichtig aangevat. Iedereen is goed bezig, geen opgaves genoteerd.

Wanneer we na het skiën een heerlijke kop chocomelk met een suikerwafel hebben verorberd, zetten we ons in de kring met een liedjesbundel in de aanslag. De huveneerkes zingen de ziel uit hun lijf. Op het repertoire een hele verscheidenhied aan meezingers: van Bergvagabunden over K3 en vrolijke vrienden… Mooi om te zien hoe ze hier van genieten.

Het avondmaal is een soort “hot dog” : een broodje met daartussen een Wiener Wurst. Ook dit valt in de smaak bij de kinderen. Een enkeling eet nog een appel of stuk banaan.

Tradities willen we zo veel mogelijk in ere houden en daarbij hoort ook onze enige, echte Tirolerquiz. Juf Nicole is de quizmaster van dienst en zij vuurt alle vragen op de tien groepen af. Uiteraard heel wat sportvragen, maar ook muziekfragmenten voor 50-plussers en het jonge volk. Na anderhalf uur quizzen is de winnaar bekend: team zwart bestaand uit Louise, Norah, Sander, Jytte en Gerbe. Zij mogen een groepsprijs in ontvangst nemen. Ze zijn dadelijk bereid om hun snoepdoos te delen met alle kinderen. Mooi zo, winnen of verliezen maakt hier in Oostenrijk weinig verschil uit.  Ondertussen is de klok half tien gepasseerd en dus tijd om de dag af te sluiten en onze bedjes op te zoeken. Om tien uur doven we de lichten en korte tijd nadien keert de stilte over Waldrast terug. De nabespreking kan nu beginnen en we blikken ook al eens op ons programma voor morgen. Wat dat wordt, lezen jullie morgen.

Het varkentje zijn snuit is weer wat korter, MAAR nee hoor, het is nog niet uit!!!!

Slaapwel.