Verslag dag 3 en 4

Dag 4 – 4 februari

Goeiemorgen goeiedag, lieve lezers. De Huveneertjes zijn weer vroeger wakker dan verhoopt. Stilletjes naar het toilet gaan moeten ze duidelijk nog leren. Volgens mij heeft iedereen een olifanten onesie aangetrokken. Hun leuze is: “ikke wakker, de rest ook”. Onze wekdienst is paraat om acht uur, alhoewel, we denken eraan de cel wekdienst te schrappen. Reorganisatie in ons management.

Half negen, iedereen aan tafel. Op zondag krijgen we blijkbaar andere vormgeving op ons bord. Een vierkantig broodje bedekt met sesamzaadjes kunnen ze vullen met salami, een mager vleesje, speculoos, smeerkaas of choco. Thee, warme chocomelk en koffie wordt geschonken.

Na het ontbijt krijgen ze het nieuws dat ze zich mogen voorbereiden voor het vrije podium deze avond. “Yesssss, Yihaaaa, tof” weerklinkt doorheen Holzgau. Groepjes krijgen vorm, attributen en choreografie worden besproken. Mira, Louise en Kaat nemen de presentatie van de avond op zich. Twee verkenners sturen we uit. Zij krijgen de verantwoordelijkheid om de geschikte locatie te vinden voor onze volgende activiteit, zakglijden en sleeën. Een beetje druk leggen kan geen kwaad, zo blijft iedereen alert! Hun ervaring stelt ons gerust.

Het zonnetje ons naar buiten. Gewapend met zak en slee trekken we er op uit op zoek naar een helling om te glijden en die voldoet aan onze strenge criteria. We hebben iets gevonden en wij gaan op weg. We zijn de deur nog niet uit of de eerste sneeuwballen vliegen al in het rond. We moeten even stappen, maar de locatie is het waard. Met zicht op de hangbrug, een cirkelende roofvogel boven ons en een berg om U tegen te zeggen! We zakken diep, dieper diepst in de sneeuw vooraleer onze Huveneertjes hun berg bereiken. Klauteren, klimmen, wegglijden, strompelen,… maar ze geraken boven! Zakken vol kinderen, sleeën met of zonder kind denderen naar beneden, sneeuw spat in het rond,… glimlachjes verschijnen. Dit is duidelijk genieten! Etenstijd is snel daar en veel te snel keren we terug naar Waldrast. Hier komen we nog eens terug… een mooie idyllische plaats!

Op het menu: tomatensoep gevolgd door een cordon bleu op een bedje van pekes en erwtjes, aardappelen en dit alles overgoten met een smeuïg kaassausje. Als toetje krijgen we een witte dame met een bruin kleedje. Dat smaakt.

Platte rust? Ook vandaag hebben we hier geen tijd voor. De plaatselijke bus stopt voor onze deur en brengt ons richting Elbigenalp waar Alfred en zijn zoon ons opwachten met paard en slee. Weldra weerklinken sleebelletjes en giechelende kinderstemmetjes door het Lechtal. De andere helft van de groep gaat mee met meester Guy en meester Robert om de plaatselijke kerk te bestuderen. De plafondschilderingen worden onder de loep genomen, verhalen verteld. Na een half uurtje wisselen de groepen. Nadien trekken we nog even naar de plaatselijke houtsnijschool om grote en kleine kunstwerken te bewonderen. En dan is het tijd om onze dorst te lessen. Almdudler, cola, fanta, spezi, water of een warme chocomelk vergezeld met een plopkoek. Meer moet dat niet zijn. Met de plaatselijke lijnbus keren we terug en worden we weer voor de deur afgezet. Veel tijd om te bekomen krijgen we niet, want het avondeten staat al op ons te wachten. Verse, zelfgemaakte tonijnsla op een vierkant broodje… mmm dat smaakt.

Na het avondeten toveren de leerkrachten de eetzaal om tot een podiumzaal. Er wordt ‘marginaal’ gedanst, toneel gespeeld, moppen getapt, geturnd, talent gezocht en gepresenteerd. De optredens worden afgesloten met een zwart-wit optische illusie act van de begeleiders. Na het optreden organiseren we nog een korte afterparty. Dansen, dansen, dansen,… iets drinken, wat babbelen en heel veel plezier maken. Alle onesiebeesten worden feestbeesten!

En dan is het tijd om onze bedstee op te zoeken. De beesten moeten op stal. Nog even opfrissen van oksels en tanden en dan gaan de lichten in Waldrast uit. Ook onze lichten doven snel. Nog even de foto’s uploaden, kort de dag overlopen en dan zoeken ook wij ons bedje op.

Al snel komt het varkentje met zijn niet meer zo lange snuit, maar ons verhaaltje is nog niet uit…

Slaapwel, morgen zijn we er weer!

Dag 3 – 3 februari

Zaterdag, vandaag mogen onze Huveneertjes een half uurtje langer slapen. Er zijn slechts enkelen die dit ook effectief doen. Dus ook ik doe mijn oogjes en gordijnen open en ben licht teleurgesteld over het weer…. Grijzig, MAAR geen sneeuw! Dus dat is goed voor de tweede skiles. Om 8 uur glip ik even de keuken binnen op zoek naar materiaal om die enkele slapers toch nog te wekken. Twee potdeksels, meer heb ik niet nodig. Voilà, drie minuten later is iedereen zeker wakker. Om kwart over acht sijpelen de eerste Huveneertjes de eetzaal binnen. Op de tafel staat peperkoek, kaas, choco, smeerkaas, confituur en bij de kookies kunnen ze nog cornflakes en een yoghurtje krijgen. We eten onze buikjes vol, zodat we genoeg energie hebben voor de tweede skiles.

Op de skipiste aangekomen, merken we dat de schoenen en latten sneller op hun plaats zitten dan gisteren. Oefening baart kunst. In de verdeling van de groepen zijn enkele kleine wijzigingen aangebracht en snel kunnen ze aan de slag. Er wordt niet getwijfeld want er zijn er zelfs al die zich op de middelste piste wagen. De tussengroep heeft vandaag zelfs een extra skimonitor, Valentina, de kleindochter van de skileraar, zes jaar en blijkbaar een geboren skilerares. Ze  begeleidt onze “bijna gevorderden.” En deze Huveneertjes vinden dit dik ok, meer zelfs, ze vinden het echt fijn!

Na twee uurtjes met toch een beetje lichte sneeuwval komen onze Huveneertjes terug en iedereen, werkelijk iedereen, met een grote lach op het gezicht. Het ging duidelijk vlotter dan gisteren. En als iets vlotter gaat, dan doe je het ook liever. “Juf, het was echt kei leuk vandaag!” of “meester, waarom komen we straks niet nog eens skiën?” zijn veel gehoorde vragen! In een wip hebben we onze ski’s en stokken opgeborgen en moeten we nog even wachten op onze kaartjes- en postzegelaankopers. De kaartjes moesten nageteld worden en de postzegels zijn per stuk verpakt en dienen dus ook geteld.

Aangekomen in Waldrast, wisselen we snel van broek en schuiven we onze voeten onder tafel. Op de tafel verschijnt er erwtensoep gevolgd door rijst met kip en zoet zure saus. Als dessert verorberen we een banaan. We besluiten de kinderen even rust te gunnen, de meesten hebben er nood aan. Een klein uurtje later verzamelen we weer en verkennen we het dorp. De reuze sneeuwman op het dorpsplein moeten we echt wel eens van dichtbij gezien hebben. Ook de kerk en de plaatselijke speeltuin worden bezocht. De kou en de sneeuw laten ons verlangen naar een warme chocomelk en een koekje. Na dit lekkere tussendoortje hebben we nog even tijd om ons dagboek aan te vullen, kaartjes te schrijven en brieven te lezen. En dan is het alweer tijd voor het avondmaal. Bokes met belegsel vullen onze buikjes. Voor we op weg gaan om te rodelen, hebben we nog even (een half uurtje) tijd om samen te spelen met gezellige spelletjes. Tegen acht uur worden we verwacht aan de rodelpiste! Onze Huveneertjes hebben er echt zin in, ze vinden het best spannend allemaal. De tractor trekt ons slingerend en hobbelend naar boven, terwijl de aahhh’s en de ooohhhh’s uit de kelen komen . Per twee op een slee denderen ze de berg af. Niemand vliegt echt uit de bocht. Enkelen nemen hun tijd om  het rodelpad af te dalen, op het gemakske. Plotseling daagt er een lege slee op, juist daar waar juf Nicole met de camera in de aanslag alles op film vastlegt. Gelukkig  kan ze door haar snelle reactie het gevaarte een halt toeroepen. Het lijkt wel alsof ze wordt aangevallen door een lege slee. Waar zijn de berijders? Ook is er een Huveneertje die verschrikt achter zich kijkt als ze toekomt aan de finish. Waar is mijn vriendin? Blijkbaar heeft ze haar ergens onderweg verloren. Drie keer rodelen blijkt niet genoeg te zijn voor onze Huveneertjes, maar helaas… voor drie keer hebben we betaald, het is mooi geweest en stoppen op een hoogtepunt dat gaan we doen. De klok op de kerktoren wijst trouwens tien over negen aan, we wandelen naar ons huisje. We lessen onze dorst, voor diegenen die willen ligt er een spritzke klaar en dan is het echt hoog tijd om ons bedje op te zoeken. Het duurt echt niet lang voor al onze Huveneertjes in dromenland zijn.

Wij evalueren nog even de afgelopen dag en bereiden ons nog voor op het vrije podium van morgen… hopelijk komt dit goed ????

Oh, en daar komt weer dat varkentje… met zijn lange snuit… en neen, ons verhaaltje is nog steeds niet uit!

Geeuw en slaapwel, ook wij vertrekken naar dromenland.

Tot morgen.